حمله نیروهای آل خلیفه به تظاهرکنندگان

نظری که حسین جنتی دیروز برای وبلاگ آیات القرمزی نوشت :

سلام به نویسنده ی محترم وبلاگ

برادر یا خواهر گرامی که از دهان شاعران ایران سخن می گویی!

من نیز دلم از آزار یک دختر بیست ساله (چه مسلمان باشد چه کافر حربی)دلم می لرزد و اشکم جاری می شود اما نه شعر را فدای پرداختن به آن میکنم (که یک عده از بغلش نان بخورند البته با بوقلمون)نه سرمایه های مملکت را باکشتی سرگردان آبهای دور می کنم حال آنکه بسیاری در همسایگی من و شما نانی برای خوردن و بستری برای خوابیدن ندارند.

شرم آور است

نامم را نوشتم نشانی ام را هم گذاشتم (درست برخلاف ترسوهایی که با نامهایی چون"یک بسیجی و... می آیند و برایم کامنت میگذارندهرچند شاید مرا بشناسی یا نشناسی که اصلا مهم نیست!)تا هرچه دلت می خواهد بگویی من که سبک نشدم...!

پاسخ وبلاگ آیات القرمزی:

آدمی مخفی ست در زیر زبان

این زبان پرده ست بر درگاه جان

سلام

خیلی ممنون از انصاف، دست یاری و بزرگواری شما

وبلاگ هایی مثل این وبلاگ که حول یک واقعه ی کوتاه مدت شکل می گیرند، فقط در همان مدت مورد توجه و پیگیری هستند. هرچه از زمان دستگیری خانم آیات القرمزی می گذرد تعداد بازدیدهای این وبلاگ هم کمتر و کمتر می شود و آرام آرام _به افسون زمان_ نام آیات القرمزی هم در ذهن بسیاری از ساکنین سرزمین مجازی (اینترنت) کمرنگ و کمرنگ تر. نظر انتقادی و عصبانی شما باعث شد که ما بهانه ای پیدا کنیم برای به روز کردن وبلاگ و گرد ستاندن از قاب عکس آیات. سپاس از محبتتان.

اینکه شما در مواجهه با ظلم ها و جنایات دلتان دلتان می لرزد و اشک تان جاری می شود، خیلی برای ما تکاندهنده و آموزنده بود. اینکه انسانی اینقدر احساسش رقیق باشد و اینقدر دلش پاک باشد خیلی قابل تقدیر و توجه و ستایش است. مخصوصا اینکه دقت دارید کسی از این مسئله بو نبرد و به اصطلاح صفای باطنتان رنگ ریا نگیرد.

و اما اینکه می فرمایید با همه ی احساسات پاک و زلالتان باز هم حاضر نمی شوید شعر را فدای چنین مسائلی کنید خیلی برای ما قابل تامل بود. تا آنجا که ما شنیده بودیم شاعر در برابر احساسات درونش تسلیم است. یعنی وقتی حقیقتا از موضوعی متاثر شود نمی تواند جلوی شعر گفتنش (یا همان گریه کردن به زبان ناشاعرانه) را بگیرد. شعر مثل اشک از چشمهای شاعر جاری می شود و بر دفترش رد می اندازد. بی که اراده ی شاعر بتواند با آن مقابله کند. اصلا کدام شاعر است که اراده اش را به جنگ عاطفه اش بفرستد؟ اصلا اگر چنین کسی وجود داشته باشد می توان او را شاعر خطاب کرد؟ حتی اگر از جشنواره های متعدد حکومتی سکه و جایزه گرفته باشد، حتی اگر در مقابل مقام رهبری شعر خوانده باشد، شما خودتان بگویید آیا به این فرد می گویند شاعر؟

دغدغه ای هم که عنوان کردید : "که مبادا افرادی از بغلش نان بخورند با بوقلمون" نمی تواند جلوی اشک ها و شعرهای شاعر را بگیرد. مخصوصا اینکه به قول خودتان در همسایگی ما افرادی هستند که به نان شب هم محتاجند، پس چرا ما نان (آن هم با بوقلمون) را از آنها دریغ کنیم؟ هیچ چیز در جهان نمی تواند جلوی شعرهای یک شاعر را بگیرد. مگر اینکه شاعر شاعر نباشد و یک "سخنور محاسبه گر" باشد.

در مورد اولین علامت تعجبتان : مطمئنا هیچ کس از خواندن نام نویسنده ی این وبلاگ _شاعران ایرانی_ گمان نمی کند همه ی شاعران ایرانی پشت مانیتور این وبلاگ در حال فعالیتند. ما نمی خواستیم با اسم های خاص خودمان سرودن برای آیات و حمایت از او را محدود به چهره هایی معدود بکنیم و بعدا بگوییم این ما بودیم که برای هم صنف خود (از روی غیرت صنفی)  وبلاگ زدیم و چه و چها. این اسم یعنی مسئولین وبلاگ هویت شعری دارند و عموما اهل ایران هستند. البته قبول دارم پسوند "ایرانی" پسوند جامعی نبود و دقیق تر آن بود که پسوند "پارسی سرا" را انتخاب می کردیم.

در مورد فرستادن کشتی هم باید بدانید که هیچ دستوری از اتاق فرمان وبلاگ آیات القرمزی صادر نشده بود. حتی با ما مشورت هم نکردند (برگه ی صورت جلسات ما موجود است). ما به خاطر این اخطار شما خیلی در اینترنت جستجو کردیم اما هنوز به نتیجه ای قطعی درمورد محل تامین سرمایه برای اجاره ی چند ساعته ی این دو کشتی نرسیدیم. تنها سر نخ نام "جمعیت یاوران انقلاب اسلامی" است که احتمالا محل در آمدش از سرمایه های ملی نباشد. می توانید خودتان به سایتشان مراجعه و محل درآمد را سوال کنید. ما همینقدر می دانیم که نیت اصلی و اولی ارسال این دو کشتی، همبستگی با مردم بحرین بوده است نه نجات آیات القرمزی. ولی مسئولین امر، در یک حرکت ابتکاری و زیبا اسم یکی از کشتی ها را می گذارند آیات القرمزی.

آن بخش هم که گلایه داشتید از کسانی که با نام یک بسیجی یا نام های دیگر برای شما کامنت می گذارند، باز به ما مربوط نمی شود. می توانید با مدیر بلاگفا مشاوره کنید که چطور از ایشان شکایت کنید. در هر صورت ما با شما همدردی می کنیم.

آنچنانکه شما از متهم کردن ما سبک نشدید، ما هم از سخن گفتن با شما سیر نمی شویم. اما فکر می کنم نقطه ی مبهم دیگری برای پاسخگویی وجود نداشته باشد.